Sjaak Driessen

2011-05-10T20:30:00.004+02:00

De bibliotheek als dienstverlening, voorziening, ….. of instituut?
Hirsch Ballin hield op 5 mei in Wageningen op uitnodiging van het NCHC een toespraak over vrijheid en democratie. Citaat: ‘Democratie vereist instituties die niet afhankelijk zijn van tijdelijke meerderheden.’

Over het vermeende ontmantelen heb ik onlangs wat mogen zeggen, in een dispuut met ambtenaren, wethouders en collega's. Ik vat het hieronder samen.

Bibliotheken zijn al jaren en jaren instituties waarvan de inhoud nimmer is en wordt bepaald door tijdelijke meerderheden. Daar is verandering in aan het komen. Veranderingen die, zo lijkt het, niet alleen door de burgers en overheid worden geëntameerd, maar ook door de bibliotheken zelf. Zij gehoorzamen meer en meer aan die tijdelijke meerderheden of nemen zelf initiatief om het instituut te ontmantelen in brokstukken. Het geheel wordt als nutteloos beschouwd, terwijl voor de fraaie brokstukken elders asiel worden gezocht.

De discussie over de bibliotheek als voorziening is zeer actueel. Wat bedoel je daar dan mee? Een dienstverlening, gebouw, …? Wanneer je het hebt over lezen, leren en informeren is het in een tijd van bezuinigingen makkelijker om die tot diensten sec te bombarderen waardoor ze minder plaatsonafhankelijk kunnen worden verleend. Niet per se in een bibliotheekvestiging of in een bibliotheek die fysiek deel uit maakt van een cultuurhuis, maar ook in een algemene ruimte zoals een buurthuis, dat niet snel meer een associatie met een bibliotheek oproept, of op basisscholen, al dan niet deeluitmakend van een brede wijkschool.

Je zou dit alles kunnen samenvatten: de bibliotheek als een facilitaire voorziening voor het onderwijs, de buurtwinkel, de sportkantine, het restauratieve gedeelte van het zwembad, enzovoort. Wat is immers nog het verschil tussen een bibliotheek en een school, …?
Dat verschil is er wel degelijk. De bibliotheek biedt een aanmoedigende omgeving waarin vrij kan worden geëxploreerd in een rijkdom aan informatie en media. Hier is geen druk om leerdoelen te halen, wel om zich vrijelijk te verdiepen in wat door anderen is - of ter plekke wordt - verwoord en verbeeld. Het gaat dan ook om lezen, leren en informeren via exploratie. In feite is dat ook de essentie van lezen, leren en informeren, dat wordt geschraagd door ‘Een leven lang leren’ (het Unesco-manifest openbare bibliotheken). Dat vraagt om een omgeving die anders is dan bijvoorbeeld het onderwijs. In een school gaat het om leren, het curriculum en het pedagogisch klimaat. In de bibliotheek gaat het om vrijelijk oriënteren, ontdekken, deelnemen, …. Dankzij een ambiance waar niets moet, met een rijk aanbod aan informatie, dat bestaat uit fysieke media, digitale werelden en kennisdeling van mens tot mens. Emancipatie en burgerschap.

Het voorgaande indachtig – en ik spreek hier niet alleen vanuit de Wageningse situatie: In een vrije, niet schoolse omgeving, zoals een bibliotheek die uit de kern van haar bestaan biedt, is het rendement van de inspanningen om laaggeletterdheid te verminderen meestal hoger dan op school sec. Laaggeletterden en school, dat zijn vaak pijnlijke confrontaties. Eenzelfde ervaring laat zich zien bij inburgering. Veel inburgeraars vinden het prettiger en ’wereldser’ om in een bibliotheek hun traject zoveel mogelijk te vervolgen, eerder dan bijvoorbeeld op een ROC of in een wijkhuis. Ook omdat ze daarna daar, in de bibliotheek, verder bij kunnen blijven.
Waarom studeren er immers steeds meer kinderen, leerlingen én studenten ín een openbare bibliotheek? Omdat ze de bibliotheek als een vrije ruimte ervaren die uitnodigt ….
In dorp of stad: de bibliotheek is van alle instellingen de grootste ‘Frequenzbringer’, brengt de meeste burgers op de been, die daar doelbewust en doelgericht naartoe gaan. Van de bibliotheek moeten zij niets, zij kunnen …. Vanuit het perspectief van de burgers is de bibliotheek dan ook een instelling in het publieke domein waar ont-moeten van grote waarde en betekenis is.

Wat dit laatste betreft is het opmerkelijk om te lezen, te horen en te zien dat de protesten van burgers in dorpen en steden, waar men voornemens is vestigingen te sluiten, dat die protesten bijna altijd verwijzen naar het grote goed dat verdwijnt, het goed dat je elke week of maand kunt ont-moeten in zo’n rijke omgeving met media etc. Het is feitelijk een belangrijke drager (kritische massa) van de lokale sociale infrastructuur. Sociale cohesie. Of om in WMO-termen te spreken: meedoen. Vrij vertaald: Zonder net geen vangnet. Zonder hoofdwegen geen zijwegen. Zonder infrastructuur geen laad- en losplaatsen.

Nog even terug naar ‘Frequenzbringer’ in relatie tot de bibliotheek als plaats voor
ont-moeten (in context). Als ik een vlucht maak over de Kultuurhusen dan valt mij op dat wanneer de bibliotheek daarin wordt gepositioneerd als dé Frequenzbringer, en vanuit dat ont-moeten, ideeën van en met andere partners, én eigen ideeën, weet om te zetten in activiteiten, dan vallen ontmoeten en ont-moeten geruisloos samen. En …… voor meer burgers dan ooit tevoren.

‘Een waarachtige bibliotheek staat in dienst van verschillende waarheden’.

Wees ......

2010-01-01T12:40:00.002+01:00

2010

Wees stoutmoedig.
Gooi een deel van het
geluk over de schutting
bij de buren, samen
met deze boodschap.

Uiteindelijk zal niemand
meer geloven, in het
einde van de wereld.
Die blijft gewoon rond,
maar dan zonder
ongedeeld geluk.

2011

23 dingen: het digitale alfabet

2009-02-15T20:43:00.007+01:00

Onder die noemer heb ik de deelname aan de interne cursus (in de bblthk) geïntroduceerd. Terugkijkend kan ik voor mezelf zeggen dat ik met de 23 ‘letters’ een beter verhaal kan maken waarin ik de waarde van zulke ontwikkelingen voor de bibliotheek(branche) kan duiden en in perspectief plaatsen. Zie ook mijn vorige blog.

Er komen elke dag nieuwe dingen bij en er vallen elke dag dingen af. Om de ‘taal’ van de buitenwereld te kunnen verstaan en te blijven spreken … en ook om zelf aldoor een verhaal te kunnen maken is het nodig dat er continue wordt geïnvesteerd in ‘dingen’. Ik ga ze hier niet benoemen.

Het lijkt mij veel effectiever om medewerkers continue in de gelegenheid te stellen om de eigen ‘dingen’ te benoemen, met het verzoek aan het management ruimte te creëren om die eigen te kunnen maken en de opgedane kennis en ervaringen te kunnen delen en vermenigvuldigen.

Maar … wellicht dat je die permanente ontwikkeling helemaal los kunt koppelen van het management door een vrijplaats te creëren (wiki of iets dergelijks) die slechts gefaciliteerd hoeft te worden door het management. Ik beijver me sinds kort al voor zo'n aanpak in provinciaal verband – als onderdeel van de permanente werkplaats.

Het continue beheersen van het steeds wijzigende digitale alfabet maakt in feite deel uit van de huidige competenties die voor een aantal van de functie is verwoord (in het functiehuis en het onderliggende competentiewoordenboek van de bblthk). Het lezen van kranten enz. en het op de hoogte zijn van de actualiteiten maken deel uit van betreffende competenties.

Om het eigen maken van nieuwe en geactualiseerde competenties te stimuleren, om de huidige medewerkers continue vaardig te laten zijn, en om de samenwerking te bevorderen met nieuwe medewerkers die betreffende competenties al hebben, is het volgens mij wijs om daarvoor permanent budget (lees ook: tijd) vrij te maken.

Ik heb op verschillende momenten in mijn blog de waarde van het 'digitale alfabet' van 23 dingen aangegeven. Ik moet je zeggen, het heeft mijn geest gescherpt, idem mijn hersenen, doet dat nog steeds, elke dag weer, en vooral als ik de digitale deurbel hoor en vervolgens open doe.

Het probleem dat ik ervaar met 23 dingen is de primaire oriëntatie. 23 dingen is voornamelijk gericht op het naar binnen gericht zoeken naar mogelijke toepassingen zonder ze te abstraheren naar een niveau dat een beroep doet op actualiteit, kwaliteit, continuïteit en het bestaansrecht (lees ook: financiering) van de dienstverlening van de branche. Het roepen van dat de wereld en de bibliotheken helemaal anders worden (o.a. bibliotheek 2.0) is voor mij te mager. Ik mis de aansluiting op en in de context van onder andere de landelijke (strategische) ontwikkelingen …

Dat de wereld verandert geldt vanaf de geboorte en dat die snel gaat eveneens; vooral als je ouder wordt. Als je het er met jongeren over hebt wordt zo'n vraag over snelheid met nee beantwoord. Voor hen gaat de wereld namelijk niet snel en is die ook niet complex. Dat tempo en die complexiteit is voor hen normaal. Sterker: zij ervaren geen tempo of complexiteit.

De vraag is dan ook meer van wat moet ik als bibliotheek doen om van (toegevoegde) waarde te blijven en die continuïteit maatschappelijk en verantwoord te realiseren? Kort door de bocht en samengevat: hoe zorg ik ervoor dat de gemeente Wageningen de komende jaren jaarlijks meer dan één miljoen euro beschikbaar stelt voor de bblthk?

Bibliotheek 2.0 en ......

2009-02-15T20:17:00.009+01:00

Volgens 23 dingen kan bibliotheek 2.0 omschreven worden als het op een andere manier bibliotheekdiensten aan bieden aan de gebruikers. Ik ga ervan uit dat we het dan hebben over digitale diensten. Er wordt immers voortborduurd op, of verwezen naar web 2.0.

Door de digitale ontwikkelingen in de afgelopen tien jaar zijn veel openbare bibliotheken vereenzaamd en weten ze minder goed hoe ze die eenzaamheid moeten doorbreken om a) als serieuze instelling gezien te worden en b) nog toegevoegde waarde te kunnen genereren voor de mensen waarvoor ze er zijn en waar ze elk jaar handenvol euro’s voor krijgen van hun gemeente. Dat maakt ze onrustig en dat wordt er niet minder op als die onrust permanent wordt gecultiveerd en versterkt door duizend en een digitale platforms, blogs etc.

Het zal nog heftiger worden als web 3.0 gaat doen wat deskundigen, koffiedikkijkers en …. voorspellen. Ik geniet van de digitale ontwikkelingen. Ze kunnen wat mij betreft niet snel genoeg gaan; ook niet het tempo waarmee het een het ander naar de achtergrond probeert te drukken.

Dergelijke ontwikkelingen maakt het minder moeilijk om de vraag te stellen: welke constante, welke constante waarde vertegenwoordigen die wisselende werkelijkheden? En het antwoord hierop zou ik graag willen koppelen aan de vervolgvraag: aan welke diensten van de bibliotheek kan die (constante?) waarde worden gepaard, zodat er sprake is van meerwaarde? Of … hoe kan die waarde worden vertaald in een nieuwe dienst waardoor er sprake is van meerwaarde?

Of … zoals een professor hier in Wageningen - die onder meer weet heeft van (digitale) marketing - onlangs tijdens een bijeenkomst over de stad toen werd opgemerkt dat de internetdienstverlening van bepaalde instituten en bedrijven meer interactief moest worden, opmerkte: waarom .. ..? kijk maar eens op de website van de grootste grutter van ons land?

Wat ik over bibliotheek 2.0 diensten, activiteiten, blogs etc. heb gelezen (en gezien) binnen onze branche, daar bouwen we volgens mij geen toekomst mee. Het is vooral een bevestiging van de onrust die ik hiervoor heb beschreven. Zoveel amateurisme, zoveel knutselaars, zo veel alle richtingen op springende ‘onruststokers’, dat het voor de branche de hoogste tijd is voor focus, tempo en regie voor wat betreft de het leveren van (interactieve) digitale diensten met kwaliteit en onderscheidend ten opzichte van wat burgers buiten de bibliotheek om kunnen krijgen.

Misschien worden we wel op onze wenken bediend nu minister Plasterk vorige week aan de Tweede kamer heeft voorgesteld om meer dan tien miljoen euro per jaar te investeren in de digitale openbare bibliotheek. En dat geld moet volgens de minister centraal worden ingezet om te voorkomen dat bibliotheken - verspreid over het land - weer zelf gaan knutselen zonder dat daar iets van inhoud en kwaliteit uit naar voren komt.

We gaan dit jaar met de Aquabrowser en My Discoveries aan de slag. Ik heb me daar het vorig jaar al wat in verdiept. Het is geen kunstje dat je zo maar even kunt flikken. Daar moet dienstverleningsbeleid op ontwikkeld worden. We staan daar als bblthk gelukkig niet alleen in. In provinciaal verband wordt dat ondersteund, met gebruikmaking van de ervaringen van onder andere Nijmegen en Arnhem. Meerdere aspecten van 23 dingen komen hierin aan de orde.

Ontvrienden

2009-01-31T20:26:00.003+01:00

In mijn vorige blog meldde ik dat ik achter liep etc. Niet alleen met 23 dingen overigens. 89 digitale nieuwsbrieven en Netvibes-attenderingen lagen op me te wachten. Ik heb er bijna allemaal weeskinderen van gemaakt.

Ja, het is voor mij nog steeds een groot raadsel of wat je in de digitale prullenbak gooit voor altijd dood is of dat deze prullaria daarna een ouderloze, maar wie weet mischien wel gelukkigere, voortzetting van het leven gegund is!?

In Trouw van 24 januari stond een opzienbarend artikel over Hyves, het schrappen van vrienden etc. dat volgens Tom Palmaerts, een vooraanstaande jongeren trendwatcher, dit jaar zal doorbreken; 'defrienden' en 'unfrienden'.

Web 2 3 4 5 punt nul boekenkast, netwerken en meer ...

2009-01-31T18:44:00.019+01:00

Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik achter loop en daar fijntjes op gewezen werd. Het voelt niet makkelijk als je herinnerd wordt aan een herinnering waarin je je zelf er op wees dat je je dat moest herinneren en dat die herinnering inhield dat je iets moest doen. Maar het feit dat je je dat herinnert betekent dat het bestaat en dat er geen ontkomen aan is. En dus aan de slag moet.

'En hoewel de tijd zal uitwijzen welke van al deze diensten zal blijven en welke zullen verdwijnen, is een ding zeker: online samenwerken, sociale communities en informatie-sharing tools zullen in elk geval blijven, want het web is voorgoed veranderd. En de gebruiker krijgt het hierbij steeds meer voor het zeggen!', dat zegt Rob Coers in les 17 van 23 dingen.

De betekenis van zo'n uitspraak devalueert rechtevenredig met de toename van het aantal deelnemers, actoren op web 2.0. Het gaat volgens mij niet óf je het voor het zeggen hebt, maar waarover! Als de gebruiker het meer en meer voor het zeggen krijgt dan hebben ze gezamenlijk zeggenschap over alles en niets; vergelijk Hyves, waar iedereen op te vinden is en daardoor aan betekenis en waarde verliest.

Ik heb me in een overmoedige bui aangemeld bij Linkedln Communication. De hoeveelheid verzoeken om vriend te worden kon ik op een gegeven moment niet weerstaan. Ik moest wel bijzonder zijn, dacht ik, met zoveel aanzoeken. Het streelde mijn ego en dat wilde ik wel laten blijken.

Al snel werd duidelijk dat ik gebruikt werd als vulling voor een zo hoog mogelijke score van betreffende vriend of vriendin. Wie er namelijk de meeste heeft, en vooral ook welke belangrijke namen er nog meer op die vriendenlijst staan, scoort het hoogst in aanzien of iets dergelijks. Precies weet ik het niet.

Ik heb sinds twee weken niets meer van me laten horen naar al die vrienden en vriendinnen. Ook niets meer teruggehoord. Dat is geruststellend, denk ik, hoop ik. Ik weet wel zeker dat ze voor hun geluk niet afhankelijk zijn van mij. Anders hadden ze wel een herinnering gestuurd.

Die boekenkast? Ja die laat ik leeg. Weet je, daar geneer ik me voor, om die te delen met anderen waar ik niks mee heb. Ik vind het al moeilijk genoeg om, als ik ergens op bezoek ben, niet in beslag genomen te worden door de boeken die in de boekenkast of soms boekenkasten staan. Het voelt alsof je een intieme grens overschrijdt als je daar al te opzichtig je aandacht naar laat uitgaan. Ik doe dan ook altijd net alsof er geen boeken in zo'n vertrek te zien zijn.

Dat lukt overigens niet altijd even goed. Vooral niet als de ontvangers van het bezoek een gesprek proberen aan te knopen over boeken die ik beroepshalve, zo is de verwachting, wel gelezen zal hebben. Dan is er meestal sprake van een ongemakkelijk gevoel in het kwadraat, waar ik dan uit probeer te komen door ze te geleiden of te verleiden naar een onderwerp dat minstens zo veel beantwoordt aan hun gewenste niveau, maar waarbij ik me dan toch wat makkelijker voel er wat vrijer op los kan fantaseren en - bij voldoende ruimte - kan liegen.

Argos en .... tube

2008-11-29T19:36:00.029+01:00

Ik zag zojuist op het sportjournaal een wereldbekerwedstrijd veldrijden in België. De gedoodverfde winnaar werd vlak voor de meet ingehaald. Dat inhalen herinnerde mij aan het huiswerk dat ik nog moest doen voor 23 dingen. Door drukte en allerlei andere leugens heb ik me de afgelopen weken op deze schrijftafel wat gedeisd gehouden.

Op een of andere wijze heb ik die dingen die ik zou moeten doen weggestopt. Toen ik zag welke dat waren wist ik weer waarom die zo makkelijk uit mijn geheugen waren verdwenen. Het zijn namelijk dingen die ik met enige regelmaat doe: podcasts en struinen op YouTube.

Vorige week zaterdag kwam ik rond 13.45 uur terug van het hardlopen in de bossen. Ik ga altijd van huis uit met de auto naar het bos. Zo spaar ik mijn knieën en hoop ik tot mijn tachtigste die rit te kunnen blijven maken.

Als ik auto rijd luister ik meestal naar de radio. Argos was toen op Radio 1. Een van mijn lievelingsprogramma's. Dat ging toen over ondeugdelijkheid van de taaltoetsen die worden gebruikt voor mensen die asiel aanvragen. Ze proberen daarmee te achterhalen of zo iemand wel de waarheid spreekt. Met de deugdelijkheid van die toetsen werd door wetenschappers de vloer aangeveegd.

Afgelopen woensdag heb ik een kennis die zich met het internationaal recht op dit terrein bezighoudt de podcast gemaild. Zij had niet gehoord van die uitzending en beloofde mij eeuwig dankbaar te zijn voor mijn actie.

Ik ben op het gevaar af dat ik daar vragen over krijg karig met het vrijgeven van mijn voorkeuren. Maar voor wie het lezen wil: OVT, Argos, Kunststof en Radio Online behoren tot mijn favorieten.

Over YouTube wil ik kort zijn. Een allegaartje van prachtige beelden en beelden die zelfs qua lelijkheid en amateurisme niet meer mee mogen dingen naar ...... Heerlijk die anarchie!
Als je daar als bblthk al reclame zou willen maken, dan moet dat wel mét kwaliteit, zowel inhoudelijk als beeldregie etc.

Ik struin dus regelmatig rond op YouTube en naarmate het in allerlei nieuwsuitingen meer als bron wordt genoemd waar beelden vandaan komen, verliest het wat aan betekenis. Het wordt zo gewoon dat ik er niet meer zo nieuwsgierig door gemaakt word en meteen achter de pc kruip.

Mijn en dijn .....

2008-11-09T08:51:00.012+01:00

Het wereld wijde web wordt steeds opener, zo lijkt het. Voor het opslaan van je documenten, er overal aan kunnen werken, het delen van je digitale archiefkast met iedereen die je maar wil, het kan allemaal. Zelfs je banktegoeden kunnen worden gedeeld, ook als dat niet jouw eerste keuze was.

Deze week heb ik met Google Documenten gewerkt als ding 13 van de 23.
Deze toepassing kende ik al. Voor mijn werk maak ik er geen gebruik van.

Ik vind het in mijn werk zonder Google documenten al ingewikkeld genoeg om bij alles wat ik aan stukken produceer te bepalen wat voor wie, op welk moment en in welk circuit (intranet, centraal archief, mijn eigen archief etc.) digitaal beschikbaar moet worden gesteld.

Het samen met een of meerdere anderen werken aan één document, een van de mogelijkheden van zo'n toepassing, dat is voor mij niet weggelegd. Ik kan dat gewoonweg niet. Misschien dat ik dat wel zou kunnen leren. Maar daar heb ik dan wel een partner voor nodig. En die heb ik niet. Erger: ik kan zelfs niemand verzinnen met wie ik dat dan zou kunnen doen; nog daargelaten waar dat samen te maken document dan over zou kunnen gaan.

Dat deze toepassing een enorme vlucht neemt mag ik geloven. Ook dat gevestigde partijen zoals Microsoft daar zenuwachtig van worden. Zeker nu de discussie is losgebarsten over het zogenoemde OpenID. Straks kan ik steeds met een en hetzelfde wachtwoord overal terecht. Dat scheelt een hele hoop gedoe met al die verschillende wachtwoorden die je moet onthouden.

Een beetje griezelig wordt het wel. Wie draait er straks aan jouw knoppen? Is die persoon zichtbaar en controleerbaar? Al mijn digitaal verkeer via Google wordt nu al geregistreerd en gebruikt voor reclame. Wat van mij is en wat van Google wordt steeds ondoorzichtiger. Het mijn en dijn gaat op deze wijze op een wereldwijde familie die Google heet.

Voor zakelijk gebruik gelden dezelfde vragen. Daar komt nog bij dat wanneer je het digitale documentenverkeer via Google laat lopen, de vraag over wie verantwoordelijk is voor het het digitale verkeer, inclusief de archivering, heel urgent wordt. Immers, verantwoordelijk zijn voor iets betekent ten principale dat je het moet kunnen beïnvloeden, je moet er zeggenschap over hebben.

Als eindverantwoordelijke op mijn werk wacht ik de ontwikkelingen rustig af alvorens te beluiten dat we ons interne digitale netwerk (documentenuitwisseling, archivering, etc.) inruilen voor zoiets als Google documenten.

Helaas ....

2008-11-05T21:25:00.014+01:00

Chatten is niet nieuw. Voor het eerst heb ik het jáááááren geleden gedaan onder de naam van mijn zoon of dochter, afhankelijk wie op dat moment met zijn of haar broer aan de andere kant van de wereld aan het kletse betse was.

Dat leidde soms tot hilarische taferelen. Hij aan de andere kant dacht dat zijn broertje het was terwijl ik, zonder dat hij het wist, in naam van zijn broertje antwoordde.

Ook onder mijn eigen naam ben ik daar een tijdje mee bezig geweest. Nu heb ik het voor even weer opgepakt. Het gekke is als ik er bij ga nadenken dat ik dan niet weet wat ik moet schrijven aan degene die nog even onder water zit, aan de andere kant van de Rijn, of naast me op een andere pc.

Om het mezelf wat moeilijker te maken heb ik me in verbinding gesteld met de chat-jongens en meisjes van Al@dinchat. Om alle verdachtmakingen te voorkomen: ik ben niet op zoek naar een jong ding maar bezig met ding 14 van de zoveel.

Het was al wat later op de avond, spitsuur voor de chatters, als ik de jongeren mag geloven. Het was zelfs zo druk dat ik bij het eerste verzoek om contact met Al@dinchat de mededeling kreeg: 'Helaas is er momenteel geen medewerker in staat om aan uw oproep gehoor te geven'.

Controle is geen wantrouwen, zei ik tegen mezelf. Probeerde het later op de avond nog eens, zonder resultaat. Ik begon te twijfelen: hebben ze het daar echt zo druk of zijn ze met z'n allen naar de nabeschouwing van de presidentsverkiezingen in Amerika aan het kijken?

Om de avond goed te maken heb ik daarna mijn toevlucht gezocht tot het vertrouwde Skype (met video) en er heerlijk ouderwets op los geouwehoerd met een vriend van me.

Kiwi's en wiki's

2008-11-01T11:05:00.034+01:00

Wat zijn de overeenkomsten? Je kunt van beide heerlijk smullen. De kiwi's laat ik even voor wat ze zijn. De wiki's als ding 11 en 12 van de 23, daar heb ik me de afgelopen dagen in verdiept. Ik gebruik ze, met name Wikepedia, geregeld voor mijn werk en daarbuiten.

Wikepedia had ik zelf wel willen uitvinden, of onze branchevereniging. Maar dat is veel telaat. Ik kan er vele toepassingen voor bedenken. Van de straatnamen in mijn woonplaats en de betekenis ervan, Zoeklamp, Knooppunt, de rest van de (bibliotheek)wereld, tot de 157 nationaliteiten die Wageningen telt. Dat is niet zo moeilijk.

Voor het maken van een keuze tussen de onbeperkte toepassingen voor een bibliotheek, is het volgens mij van belang stil te staan bij vragen als: op welke onderwerpen, thema's kun je mensen succesvol en blijvend mobiliseren; lokaal, bovenlokaal, voor een bepaalde doelgroep; gekoppeld aan de huidige dienstverlening, activiteiten, of juist als een nieuwe dienst die apelleert aan de bibliotheek als het eigentijdse (digitaal) 'huis van de stad', of ......?

Wat levert het meeste op en is relatief bestendig? Met andere woorden: visie -> strategie -> .....

Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om er gewoon mee aan de slag te gaan, maar dan vrees ik dat het niveau moeilijker boven dat van de hobbyist en knutselaar is uit te tillen.

e-book en bibliotheken

2008-10-30T21:58:00.014+01:00

Bibliotheek Almere is de eerste bibliotheek die gebruik gaat maken van ePortal van de NBD voor het lenen van e-books.

In het najaar van 2007 deed de NBD ook al een poging het e-book een plek te geven in bibliotheekland. De financiële drempel om er aan mee te doen was zo hoog dat er nauwelijks belangstelling voor was. Dat gold - na kritische weging - ook voor de bblthk waar ik werkzaam ben.

Ook nu betreft het een proef. Ik wacht in spanning de resultaten af. Ik hoop dat die positief zullen zijn zodat ook wij deze dienst verantwoord kunnen aanbieden.

Zonder zorgen doe ik dat overigens niet. Als het e-book ooit een succes wordt dan hou ik mijn hart vast voor de bibliotheken. Zodra de marktpenetratie van het e-book hoog genoeg is, komt ongetwijfeld bij de uitgevers - en de aandeelhouders - de vraag op tafel op welke wijze de distributie van e-books zo snel en goedkoop mogelijk kan worden georganiseerd.

Uitgevers, zo is mijn voorspelling, hebben de bibliotheken dan niet meer nodig voor die distributie (waaronder het uitlenen). Dat kunnen ze goed zelf en goekoper ook. Ook zijn ze dan 100% verzekerd van de auteursrechten.

Mijn zorg nam op z'n zachtst gezegd toe toen ik las dat Google overeenstemming heeft bereikt met de grootste Amerikaanse auteursgroep over het digitaal beschikbaar stellen van miljoenen boeken. Het zal mij niet verbazen als Google over enige tijd met een uitleendienst komt voor e-books en alles wat daar op lijkt.

Vooral voor bibliotheken die zijn blijven hangen in wat ik noem 'uitleenbibliotheek' moeten dit soort ontwikkelingen en senario's zorgen baren.

Voor bibliotheken die andere keuzes hebben gemaakt bieden deze ontwikkelingen extra kansen: meer aandacht en geld voor diensten en activiteiten die het maatschappelijk draagvlak duurzaam ondersteunen.

Hadik'teerdergeweten

2008-10-30T17:17:00.023+01:00

Ik heb vroeger vaak meegeholpen met het oogsten van deze sappige vrucht. Nooit gedacht dat zo'n vrucht mij later een geweldige dienst zou bewijzen. Tot dat ik bij ding 10 kwam van 23 dingen: delicious. Deze vrucht heb ik inmiddels op sterk water gezet om er zolang mogelijk van te kunnen genieten. Delicious is voor mij een uitkomst. Ik werk op zoveel verschillende plekken, maak daarbij nooit een onderscheid tussen hier en daar, uit en thuis, en wil zeker als er druk op staat, overal bijkunnen. Vaak weet ik me niet meer te herinneren of ik iets thuis als favoriet heb gebrandmerkt of op mijn werk. En als ik er hier of daar een beroep op wil doen en merk dat ie waarschijnlijk op mijn werk is bijgezet in plaats van hier thuis, waar ik me nu bevind, dan is het huis te klein.

Wat zal het hier rustig worden.

*****************************************

Naschrift: Een collega van me kwam met een alternatief -> symbaloo. Die heb ik bekeken en op onderdelen uitgeprobeerd. Fraai, moet ik zeggen! Na het 23ste ding ga ik daar mee verder.

Visie op web 2.0?

2008-10-25T16:05:00.021+02:00

'Je kunt alleen maar een visie hebben als je zelf iets ziet, niet omdat iemand anders je vertelt dat er iets te zien zou zijn.' Dat zei Trudy van Asperen in haar essay 'Bedreigd burgerschap'.

Om zelf iets te zien is niet eenvoudig en wordt moeilijker naarmate je overstelpt wordt met informatie.

In het kader van 23 dingen heb ik tot nog toe veel gezien van anderen. Het zelf zien heeft daar een beetje onder geleden.

Volgens mij doet nog geen tiende procent ertoe van wat er wordt afgeleuterd en gedeeld via 2.0. Waarmee niet is gezegd dat het leuteren en delen niet leuk kan zijn.

Maar om dat allemaal te kunnen vaststellen moet je er op zijn minst weet van hebben. Met nog maar 8,5 ding van de 23 dingen achter mijn kiezen, wordt dat weten volop beloond en is voor mij deze cursus al geslaagd.

Terug naar het overstelpt worden. Rob Coers, onze supercoach, schrijft: 'Hoewel je nog maar drie ‘grote’ Dingen hebt gedaan (bloggen, RSS, en foto’s delen) heb je misschien al een aardig beeld van waar het bij Web 2.0 over gaat. En dat je de impact ervaart van al deze ontwikkelingen op hoe mensen en organisaties met elkaar communiceren. Maar ook hoe we de informatie die op ons afkomt, beter kunnen filteren.'

In de laatste zin zit voor mij de crux. Met web 2.0 komt er geen informatie op ons af. Nee, die haal je juist naar je toe. Bloggen, RSS en foto’s delen veroorzaken, als ik niet oppas, een lawine aan drukte die maakt dat ik niet meer in staat ben om 'zelf te zien'.

En dan te bedenken dat ik als volwassene op de top van mijn kunnen ben (en die is veel hoger dan die van jongeren) als we het hebben over multitasken. Zie mijn blog ‘De mythe van multitasken’.

Bloggen, RSS en foto’s delen zijn welbeschouwd, meer aanbod- dan vraaggericht.

Ik lees de blogs van alle medewerkers. Daar op reageren doe ik niet of hoogstzelden. Enerzijds om als directeur wat afstand te houden, anderzijds, en dat weegt zwaarder: vanwege het enorme tijdsbeslag, de beperkte ruimte in mijn kop en het permanent vrijhouden van een deel van die ruimte om zelf nog te kunnen 'zien' én handelen.

Als ik niet kritisch genoeg ben dan kan ik me aan het begin van een werkdag in twee uur tijd helemaal laten leegzuigen door alleen al de emailberichten die vragen om geopend te worden. Om te overleven gooi ik daarom veel meer dan de helft hiervan ongelezen weg.

Voor alles wat ik tot nog toe heb geleerd zijn wel een of meerder toepassingen voor de bblthk te bedenken. Wil je dat professioneel doen, dan is het volgens mij noodzakelijk om daar niet al te veel zelf mee te gaan knutselen, maar dat in brancheverband te doen.

Op bovenlokaal niveau wordt er al het een en ander ontwikkeld en aangeboden. De Aquabrowser met My Discoveries – die de bblthk in 2009 gaat implementeren - en de nieuwe versie van Bicat die eind 2009 verschijnt, zijn daar voorbeelden van.

In mijn blog ‘Spaghetti: RSS feed’ van 11 oktober geef ik een voorzet voor hoe je RSS feed landelijk zou kunnen ‘koppelen’ aan een nieuwsdienst voor bibliotheekmedewerkers.

Web 2.0 kan niet of nauwelijks bestaan zonder reclame(inkomsten). Gezien de malaise die er wereldwijd heerst, sluit ik het niet uit dat er een heleboel aanbieders van gratis speelwerktuigen op web 2.0 het loodje zullen leggen en als je je daar dan als bedrijf van afhankelijk hebt gemaakt, dan heb je een probleem.

De mythe van multitasken

2008-10-25T14:35:00.010+02:00

Van pubers wordt vaak gezegd dat ze veel beter dan volwassenen kunnen multitasken. Die mythe wordt doorgeprikt door Evelien Crone (ontwikkelingspsycholoog en universitair hoofddocent in Leiden) in haar onlangs verschenen boek 'Het puberende brein'.

In de Volkskrant van zaterdag 18 oktober in de katern 'Kennis' zegt zij daar het volgende over: 'Dat is een mythe. Pubers wekken miscchien de indruk dat ze dat allemaal heel goed tegelijk kunnen (...).

Multitasken vereist een heel goed werkgeheugen, en juist dat is bij pubers nog in ontwikkeling. Je moet informatie in en uit je hoofd kunnen houden; je moet, anders gezegd, informatie goed kunnen filteren. Want alleen dan kun je doelgericht en efficiënt een opdracht uitvoeren.

Om goed te kunnen filteren heb je een adequaat inhibitiesysteem nodig (dat bij pubers nog niet aanwezig is, sdr): je moet op tijd kunnen remmen en stoppen, op tijd bepalen welke informatie relevant is en welke niet.'

Het artikel én het boek zijn meer dan de moeite waard.

Verlangen en werkelijkheid

2008-10-23T10:27:00.012+02:00

Het manipuleren met beelden. Ding zoveel van 23 dingen.
In het weekend begeef ik me geregeld in het Wageningse natuurschoon.
In deze tijd zie ik ze vaker dan in de rest van het jaar. Ze maken nog steeds iets in me wakker. Ik zie dit dan ook niet zozeer als manipuleren maar meer als het verbeelden van de werkelijkheid.

Vroeger en nu

2008-10-20T15:57:00.017+02:00

Vroeger was het de bibliotheek en nu de bblthk. Ja, vroeger was het beter. Niet alles hoor! Dat is duidelijk te zien. Maar het bereiden van eten voor de medewerkers is er sinds maart 2004 niet meer bij.

Het waren mooie tijden en, als ik de collega's mag geloven, lekkere tijden. Voor het geval dat die niet meer terugkomen en het verlangen naar dat lekkere blijft, bied ik graag de helpende hand met het recept van de visschotel. De visschotel zoals die als laatste avondmaal in de oude bieb, door een aantal collega's is verorberd.

visschotel

Wat je nodig hebt als er vier personnen van willen eten:

500 g krielaardappeltjes
3/4 kilo gefileerde kabeljauw
peper, zout
sap van 1 citroen
2 uien
2 teentjes knoflook
2 rode paprika's
2 groene paprika's
300 gr tomaten
2 eetlepels bami goreng kruiden
100 g champignons
olijfolie
boter

Kook de aardappeltjes half gaar en laat ze afkoelen. Was de vis en bestrooi hem met zout en peper. Leg daarna de vis in een beboterde vuurvaste schotel en schenk er citroensap overheen.

Snijd de uien in dunne ringen. Maak de paprika's schoon, snijd ze in reepjes. Was de tomaten, snijd ze in plakken. Wel de bamikruiden in warm water. Was de champignons en snijd ze in plakjes.

Fruit vervolgens de uienringen in de olijfolie, voeg daarna de geperste knoflook toe; laat de paprikareepjes meebakken. Voeg de tomaat, bamikruiden en champignons toe. Verdeel het mengsel over de vis en schik de aardappeltjes en de tomaten volgens afbeelding. Leg boterklontjes op de aardappeltjes.

Plaats de schotel op een rooster midden in een voorverwarmde oven en laat de inhoud bij een temperatuur van 225 graden in ongeveer 50 minuten gaar worden.

......lucht

2008-10-20T10:05:00.014+02:00

Voor ding zes van de 23 dingen ben ik op zoek gegaan naar een afbeelding van spruitjes. Het was niet alleen het jaargetijde dat me op dit idee bracht. Ook de emoties rondom de benoeming van de nieuwe burgemeester van Rotterdam hielpen mij daarbij. Het mooie van zo'n foto is dat je er weinig tekst bij hoeft te schrijven om de geursensatie op te roepen en te begrijpen wat ermee bedoeld wordt. En voor wie er meer over wil weten: .....

Prettige vakantie

2008-10-14T19:40:00.017+02:00

Prettige vakantie. Geschreven: 12 oktober 2008, door Rob Coers. Of lekker inhalen … Dat las ik op 23 dingen. Inhalen vind ik problematisch, niet alleen vanwege de tijd.

Tijd kun je overigens niet inhalen. Tijd kun je slechts besteden. Tijd is dus relatief. De beta's in de bblthk moeten dat kunnen bewijzen; en dat zijn er sinds vandaag met de komst van twee nieuwe medewerkers/studenten die roeien bij Argo, twee meer.

En voor wie dat mathematische te vermoeiend is kan terugvallen op de onvolprezen dichter Alex van der Heiden in zijn 'Er was eens ...'.

Er was eens een kaasboer in Gouda
Die zat rond de tafel z'n vrouw na,
Maar zij riep heel vief:
"Alles is relatief:
Als ik iets harder loop, zit ik jou na!."

Of voor de rokers onder ons:

Er was eens een dichter in Naarden
Die trouw al zijn peukjes vergaarde,
Daar draaide hij dan
Nieuwe rokertjes van
Waarvan hij de peukjes weer spaarde.

Zo zie ja maar weer, je houdt er altijd wat van over.

Terug naar die dingen. Weet je, als ik met een ding bezig ben word ik vaak afgeleid door een creatie van Remco Campert: Drs. Mallebroodje, het kamerlid uit Elst, en het jonge ding uit de achterban, dat te pas en onpas werd aangeroepen.

Over Drs. Mallebroodje en het jonge ding uit de achterban, wilde ik het eigenlijk niet hebben. Wel over Campert.

Ik heb enige tijd geleden iets gedaan wat niet mag. Ik zat in de trein van Utrecht naar Wageningen, op weg naar huis, na een dag met tig gesprekken via mijn mobiele en met druk emailverkeer op een pc in het vergadercentrum in Utrecht.
Stapels kranten op het plateau bij het raam. Heel veel van hetzelfde, met als uitschieter 'Tussen de rails'.

Tussen de rails blader ik door, stop op een gegeven moment, kijk om me heen, niemand die belangstelling toont, en scheur in een miljoenste van een seconde tevoorschijn:

De krant van Remco Campert.

"Op weg naar het station komt het al over me: het
reisgevoel. Meestal zit ik dan op de fiets, of als het
regent in de tram. Die stopt precies voor de deur,
op het grote stationsplein.
Of ik nu ver moet met de trein of niet, er is iedere
keer dat idee van vrijheid, van avontuur.
Ik koop een krant of tijdschrift in de hal, drink een
kop koffie of een glas wijn (hangt van het uur van
de dag af) in de stationsrestauratie.
En daarna begint het ware geluk: ik stap in en de
trein verlaat het station.
Wat een rust. Niemand weet op dit moment waar ik
ben. Ik begin een stukje voor mijn krant te schrijven.
Ik hoef alleen maar om me heen te kijken: de trein
zit vol stukjes.
En willen de woorden niet komen, dan kijk ik naar het voorbijtrekkende landschap. Soms wordt zo'n stukje dan een gedicht."

Zo'n vakantiegevoel wil je niet missen!

Van je collega's moet je het hebben

2008-10-12T13:56:00.018+02:00

Het gaat niet allemaal vanzelf. Mijn bericht van gisteren, daar heb ik het over. Het ding RSS feed bracht me bij Abram de Swaan: 'Het signaal is ruis geworden'.

Ik heb mijn aantekeningen die ik onlangs in dit boekje heb gemaakt erop nagelezen. Onbeperkte beschikbaarheid, de wereld gaat naar de knoppen - letterlijk, en de toekomstige variant van mediawijsheid: de nieuwe gids, de poortwachters en smaakmakers waarop anderen zich kunnen oriënteren. Lees het trouwens zelf maar.

Maar dat het gisteren niet allemaal vanzelf ging zat 'm niet zozeer in RSS feed als wel in de omstandigheid waaronder ik daar thuis mee bezig was. Mijn collega's weten hoe chaotisch mijn bureau eruit kan zien. Niks nieuws dus. Thuis is dat niet anders. Alleen het lastige is dat ik daar met anderen rekening moet houden.

Ook zij willen soms van de computer gebruikmaken, en dan het liefst zonder die papieren zooi van mij eromheen. Maar als ik ergens mee bezig ben, en zeker als ik daarbij mijn gedachten moet ordenen, dan kan ik dit soort 'verzoeken' moeilijk verdragen.
Hoe parkeer ik die netjes zodat ik m'n gang kan gaan? Niet altijd even subtiel, hoor wel eens terug.

Maar deze keer kwam er een geschenk van een van mijn collega's. Naast collega van de bieb werkt zij als postbezorgster bij TNT. Ik hoorde opeens brievenbusgekletter, keek naar buiten en zag haar weglopen.

Het nieuwste nummer van Happinez (thema: geluk) lag samen met een aantal andere onbelangrijke poststukken op de gangmat.
Luid riep ik door het huis: de nieuwe Happinez is er. Ik kon daarna bijna twee uur zonder blikken en blazen mijn gang gaan. Over geluk gesproken.

Spaghetti: RSS feed

2008-10-11T20:19:00.017+02:00

In 23 dingen is RSS feed een onvermijdelijk ding. Ik ben daar mee aan de slag gegaan. De voordelen van dit instrument zijn voor mij nog niet in alle opzichten positief beslist. Ik begrijp waarom RSS in Nederland nog steeds niet van de grond komt.
Lastig vind ik dat je de relevante feeds (en de sanering ervan) zelf actief moet bijhouden en dat je snel geneigd bent om een te groot aantal feeds aan je lijst toe te voegen.

Zo kan ik me de hele dag bezig houden met de informatiespaghetti: het beantwoorden van emails, het lezen van electronische nieuwsbrieven en, daar gaat het nu over, het lezen van feeds. Het zelf nadenken, de noodzakelijke reflectie, en het maken van de productie voor het even noodzakelijke voortbestaan van het bedrijf, verdwijnen daardoor naar de achtergrond.

In de tussentijd heb ik het uiteraard heel druk, vooral in mijn hoofd, waardoor ik nauwelijks meer aan werken en de wereld om me heen toe kom, terwijl die er veel meer toe doet.

Maak ik dan geen gebruik van feeds? Jawel; mede door 23 dingen. Aanvankelijk had ik er meer dan tachtig bijeen gesprokkeld. Die heb ik - met een verwijzing naar het bovenstaande - teruggebracht naar op dit moment vijf.

En verder ....: ‘Stak de branche het geld maar in bijscholing’ onder deze titel is er in Bibliotheekblad nummer 1 van 2007 een interview met mij gepubliceerd over de (onzin) van 'Collectiebeleid: compleet, volledig en gelaagd'. Daarin heb ik gezegd, citaat:

'Als er straks nog vernieuwingsgelden over zijn, zou ik graag willen dat het in scholing wordt gestopt. Aan het scholingsplan zou ik graag een nieuwsdienst koppelen, zodat iedere bibliothecaris dagelijks berichten krijgt over actualiteiten die van belang zijn voor het bibliotheekwerk.'

Voor mij zijn deze uitspraken nog steeds zeer actueel, zeker nu we het hebben over feeds. Ik zou het nog wel wat scherper willen stellen: zo'n nieuwsdienst (uiteraard met gebruikmaking van het instrument feeds) kun je nooit met enige kwaliteit lokaal of provinciaal voorelkaar krijgen. Dat moet landelijk.

We hebben in de branche ervaring genoeg om dat te kunnen beamen. Al die websites van bibliotheken met een eigen 'linkbak': slecht onderhouden, weinig gezag: willekeurige sites, en zelden of nooit geraadpleegd door burgers, jong en oud. Nee, laten we dat in brancheverband doen.

Inschrijven kan t/m 2 oktober

2008-10-06T22:01:00.004+02:00

Ik was dus veel te laat. Het is vandaag 6 oktober en wil morgen naar de Online Conferentie in Amsterdam. Vooral om het verhaal van Anneke Manche te horen over 'de werkplaats', een Gelders project over leren leren in netwerkverband.
Geheel overeenkomnstig de gemakken van de virtuele wereld versta ik me met de website van de online conferentie. Tot mijn stomme verbazing lees ik dat het digitaal inschrijven kan tot en met 2 oktober. Morgenvroeg vroeg ga ik in goed vertrouwen naar Amsterdan, de Rai, en hoop dat er nog plaats voor me is. Vanavond het zekere voor het onzekere genomen en even gebeld met iemand die daar dicht bij het vuur zit met de vraag of er nog plaats is. Jawel, zei ze: meer plaats dan bezette ruimte. Jaren geleden kwamen er meer dan duizend bezoekers, nu blijft het vooralsnof steken op een paar honderd. De standhouders doen hun uiterste best om hun aanwezigheid te rechtvaardigen en sturen gratis toegangsbewijzen naar bibliotheken en aanverwanten. Ik heb er ongetwijfeld een paar in de prullenbak gegooid. Niet wetende dat het meer was dan de gebruikelijke reclame voor de beste oplossing voor dit en dat.
Zojuist komt mijn dochter naast me zitten en vraagt: ben je nog steeds met je blog bezig? Beminnelijk en met enige schroom zeg ik ja!

Is het nog van deze tijd dat de bibliotheekbranche samen met anderen een online conferentie organiseert? De wereld om ons heen heeft het nooit meer over online. Jongeren en oudere jongeren kennen dat begrip niet eens. Tien jaar geleden was het nog enigszins actueel. Nu zijn we altijd en overal online waardoor het begrip geen betekenis meer heeft. Evenals de dag van .. Het is elke dag een dag van .. Of de canon van ... (verzin maar wat, het is altijd raak).

Maar weet je wat ik nog moeilijker vind, en dan kom ik bij mijn dochter die nog steeds naast me zit, om op verzoek een goed verhaal tegen haar te houden waarom die 23 dingen er voor de bibliotheken ertoe doen. Ik vertel haar dat goede verhaal niet. Bang om door de mand te vallen doe ik alsof ik dat alles al weet om vervolgens op 'gelijke' hoogte met haar van gedachte te kunnen wisselen over hoe je creativiteit van medewerkers aan organistiedoelen kunt paren. Ook zij is daar mee bezig. Ik luister en betrap me erop dat ik me tegelijkertijd afvraag hoe en wanneer ik die dingen die ik al gedaan had moeten hebben zo snel mogelijk onder de knie krijg. Ze heeft dit in de gaten en vraagt of ik wat wil drinken.

Posting!

2008-10-06T19:51:00.006+02:00

Schrijf een posting over jouw visie op Web 2.0, dat was de titel van het ... ding in 23 dingen. Hoewel ik nog ver verwijderd ben van het ding 'posting', zocht ik mijn toevlucht tot de Stichting Nederlands voor een vervangende term in 2400 x Nederlands.

Hallo de groeten

2008-10-06T19:28:00.003+02:00

Overkomt het jou ook wel eens dat je moet nadenken over hoe je iemand in een emailbericht dat je op je werk aan een collega stuurt begroet, en hoe je er een punt achter zet?
Vervreemdend werkt het als ik 'hoi' schrijf en 'groetjes', terwijl die collega gewoon in huis is. Als ik namelijk gewoon naar haar of hem toeloop begin ik nooit met 'hoi' en sluit ik nooit af met 'groetjes'. Is die collega buitenshuis, en dat weet je dan zeker, dan is die twijfel er minder. Bij 'buitenshuis' en 'geen dienst', schrijf ik makkelijker 'hoi' en 'groetjes'. Heeft die collega dienst en bevindt zij of hij zich buitenshuis, dan lijkt het te maken te hebben met de inhoud van het bericht: een bevestiging van een mededeling of een iets dat je samen moet delen en waar jij dan iets over moet zeggen, bevestigen.
Raar maar waar! Zo ervaar ik dat.

(On)vriendelijk

2008-10-06T18:56:00.006+02:00

Ik dacht altijd dat bloggers zich bedienden van de meest moderne technieken. Hoewel ik geen hogedrukpan ict-er ben durf ik te stellen dat het ouderwets aandoet; ik werd er zelfs onzeker van, genoemde 'moderne technieken' indachtig. Ik bevond mij op verboden terrein, zo was mijn eerste reactie; op dat van de systeembeheerder in plaats van de eindgebruiker. Zie de afbeelding. Tijdens het opmaken van mijn eigen blog in html - zie mijn blog van 4 oktober - werd ik er mee geconfronteerd.
Ja, vroeger leerde ik commando's in DOS; een taal die niemand meer gebruikt, althans niet 'zichtbaar'. Het lijkt me dan ook echt niet meer van deze moderne virtuele en gebruikersvriendelijke tijd, dat je met zulke codes en/of commando's wordt geconfronteerd!?

1001 dingen

2008-10-04T16:57:00.005+02:00

Ik neem me vaak voor om hetgeen ik met mezelf afspreek ook na te komen. Dat valt niet altijd mee. Er is altijd wel weer iets dat met je de strijd aangaat om voorrang. Maar vandaag heeft 23 dingen het dan toch gewonnen. Het gmail-account heb ik in mei jl. al aangevraagd. Dat kwam overigens goed van pas tijdens mijn vakantie in augustus jl. Mijn mobiele sloeg toen namelijk op hol en de pukcode lag in mijn bureaulade op mijn werk. En als ik één ding niet wil is het 'echt' contact hebben met de bblthk, ja daar werk ik, als ik met vakantie ben. Dus ... een bericht per gmail naar mijn collega op mijn werk gestuurd, die per omgaande reageerde, mét de pukcode. Tussen twee haakjes: bewust niet via de webmail van mijn werk want dan hijgen er weer honderd en meer berichten om aandacht, terwijl er maar een handvol zijn die dat verdienen. Op deze wijze bleef mijn vakantieflow ongeschonden en was ik weer voor iedereen op elk moment bereikbaar.

Terug naar die dingen: ik heb vandaag ervaren dat ik er echt de tijd voor moet nemen om het een en ander te doorgronden. De oorspronkelijke opmaak van mijn blog dateerde van ongeveer twee weken geleden. Die heb ik toen tussen de soep en de aardappelen naar mijn hand gezet. Vandaag heb ik het gewaagd om die voorlopige opmaak in te ruilen. Het kan nog beter!? Ik heb daarbij handig gebruik gemaakt van het instructiefilmpje op Essen2punt0. Morgen komt er weer een dag. Dat is dan de zondag. En voor wie daar een leuke dag van wil maken raad ik van harte aan om de aardappel te smaken. Ik lees wel of ie beviel.